Gelişmek, dönüşmek, özünü bulmak ve gerekirse masalını yine yazmak için hayatla dans eden bir bayan var karşımızda. her şeyi anlamak ve manalandırmak, devrana kendi küçük mucizesini eklemek için çok, ancak çok çalışıyor. Kalbini teslim ettiği mesleğinde orijinal bir seyahatin içindeyken, onunla Paris’te, 19. yüzyılın ortasında inşa edilmiş The Hôtel Potockı’de buluşuyoruz. Her duruşu ve her bakışıyla, üzerinde taşıdığı Bvlgari eden, The Garden of Wonders koleksiyonu kadar tutkuyla ışıldadığına hemfikiriz.
Netflix Türkiye yepyeni üretimi Şahmaran dizisinin ikinci dönem çekimleri için Ağustos ortasından beri Adana’dasın. Nasıl geçiyor orada hayat? Repo günlerinde neler yapıyorsun?
Havanın çok sıcak olması bizi zorlasa da, vakit kaybetmeden ve karakterlerimizden kopmadan ikinci döneme başlamak güzel oldu. İşini çok severek yapan bir grubuz, o yüzden sıcağı da yönetim ediyoruz. Adana’daki hayatımı çok seviyorum. Genelde daima çalışıyorum, bana kalan azıcık vaktin birçoklarında odamda vakit geçiriyorum; okuyorum ya da spor yapıyorum. Gittiğim türlü türlü kebapçılarım var. Bazen de takım olarak buluşup yemeğe gidiyoruz. Burada sonlu bir alanın içinde küçük yaşamak bana çok düzgün geliyor. Curcunadan uzak ve sakin kalarak kendime daha fazla vakit ayırabiliyorum; kendimle daha verimli vakit geçirebiliyorum. O yüzden çok hoşuma gidiyor ve şayet mecburi bir işim yoksa İstanbul’a gitmeyi tercih etmiyorum.
Kariyerinin çok başında ‘Adanalı’ dizisindeki Sofia Dikkaya rolünde izlemiştik seni, güya kopmaz bir bağın var Adana ile?
Aslında ‘Adanalı’ dizisinde oynarken Adana’ya gelme fırsatım hiç olmamıştı, lakin nedense bu gelişimde beni karşılayan herkes “bizim Adanalı kızımız gelmiş” diyerek kucakladı. Onların bana gösterdiği bu güler yüz ve kol kanat germe sayesinde ben de kendimi daha evvel buralara gelmişim, yaşamışım, hatta bir konutum varmış üzere hissediyorum. O nedenle buradaki hayata hiç yadırgamadan çabucak dahil oldum. Adanalılar da çok tatlı, saygılı beşerler… Bir şey söylemek isterken bile çekinerek, rahatsız etmekten imtina ederek geliyorlar yanımıza. İstanbul’a kıyasla çok önemli bir zarafet ve sanatkarın yaptığı işe karşı nitekim çok saygılı bir hal var. O yüzden uzak kaldığımda özledim ve bir an evvel buradaki düzenime dönmek istedim.
Geçenlerde 29. Milletlerarası Adana Altın Koza Sinema Festivali’ne katıldın ve Adana Büyükşehir Belediye Lideri Zeydan Karalar ile bir ortaya geldin. Nasıl gelişti? Şenlikte neler seyrettin?
Festivali çok takip edemedim çünkü bizim o devir çok ağır çalışmamız gerekiyordu, hatta benim İstanbul’da olmamı gerektiren bir programım vardı. Çok sevdiğim direktör Özcan Alper ile karşılaştım ve sohbet ederken bir anda kendimizi Başkan’ın masasında bulduk, sonra sohbet, muhabbet… Şenlikte yalnızca IDpro/Ayşe Barım’ın da üretimcileri ortasında olduğu ‘Bana Karanlığı Anlat’ sinemasını izleyebildim, çok başarılıydı, sonrasında Aslıhan Gürbüz ödül aldı zati. İnşallah bir gün kendi filmimle gelirim Altın Koza’ya.
Şahmaran’ın birinci dönemi bitti, yayına hazırlanıyor sanırım. Aslında farklı alanlarda eser veren çağdaş Türk sanatçılarınca tekraren ele alınmış bir halk masalı; Tomris Uyar’dan Murathan Mungan’a pek çok müellif yorumlamış. Zülfü Livaneli sinemasını çekmiş; Fikret Otyam tablosunu çizmiş. Şunu sormak isterim: İdeolojisiyle ilgili senin düşüncelerin nedir?
Evet birinci dönemi bitti, yayın tarihini biz de heyecanla bekliyoruz. Şahmaran çok fazla şahsa ilham vermiş ve Anadolu’dan Mezopotamya’ya pek çok kültürü ilgilendiren, sembolleşmiş bir öykü. Biz de bu kıssayı fantastik değil, çok insani ve çok öz bir yerden işlemek istedik. İnsanın geçmişten beri süregelen zafiyetlerine, savaşlarına ve imtihanlarına vurgu yapıyoruz. Kıssa beni çok etkiledi çünkü ben de bazen kendimi hayat koşuşturmacasının içerisinde mecbur olduğum şeyleri yaparken buluyorum ve en özümde ne olduğumu, kim olduğumu unutup rüzgara kapıldığımı hissediyorum. Sesleri yeteri kadar uygun dinleyemediğim, işaretleri yeteri kadar güzel okuyamadığım vakitler oluyor. O açıdan benim de kendimle baş başa kalıp düşünmeme neden olacak anlar yarattı. Çok değerli buluyorum yaptığımız işi.
Yaşam gücünü kendinde bulunduran bayan ve yılan vücudu ortasındaki cazip cazibe, insanlık tarihinin birinci devirlerinden beri dikkat çekmiş. Bulgari’nin Serpenti koleksiyonu da 1940’lardan beri çok ikonik ve o da eşzamanlı olarak seninle buluştu, değil mi?
Gerçekten de art geriye tesadüfi buluşmalar yaşadım. Yıllar önce bana bir stant davetiyesi vermişlerdi. Üstünden yıllar geçtikten sonra o bireyle tanıştım ve bana verdiği broşürün Şahmaran standının davetiyesi olduğunu söyledi. Tekrar eşzamanlı olarak Göcek’te bir arkadaşımın çiftlik meskeninde kalırken mutfak çekmecesinde “Şahmaran’a de ki, bizden ona ziyan gelmez, ondan da bize gelmesin” yazılı bir not buldum. Diziyle daha yeni okeyleşmiştim. Halbuki tabiatın içinde oturanlar yılandan korunmak için konuta bu türlü notlar yazıp bırakırlarmış. Üzerinden birkaç hafta geçmişti ki L’Appart bana Bulgari’nin teklifini iletti.
Sanki bir kapı açıldı ve tüm yollarım yılan sembolüne çıktı. Olağan ki olağanda korktuğum, daha evvel hiç temasta bulunmadığım, daima çekindiğim bir hayvandı ancak bana çok uğurlu geldiğine inanıyorum. Hayatımda sahiden bir dönüm noktası yarattı. Şu anda onun gücünü üzerimde hissediyorum.
Mitlere ve efsanelere inanan biri misin?
İnanırım… Bunlar geçmişten bu yana anlatılagelmiş, ağızdan ağıza değişime uğramış kıssalar lakin insanların kendilerini korunmuş hissetmek için o şifa gücünün etraflarında olduğunu hissetmek istemelerini anlıyorum.
Çocukken masallarla nasıldı ortan? En sevdiğin karakter hangisiydi?
Masallarla aram daima çok yeterliydi. Babam çok masal anlatırdı, lakin ben de hepsini çok güzel bilir, kendim de anlatırdım. Külkedisi’ni ve Kırmızı Başlıklı Kız’ı severdim; bir macera aramaya çıkmak, bir bilinmezin yolundan gitmek hamasetiyle korkusuna karşı gelmiş ve kendini gerçekleştirmiş karakterlerin öykülerini daima çok etkileyici ve çarpıcı bulurdum. Her kız çocuğu mucizevi şeyler yaşayabileceğine inanmak ister, ben de farklı değildim.
Fantastik dünyalar, hayal dünyasına seyahatlere özel bir ilgin var mı, yoksa tesadüf mü? Sahnede de bir masal kahramanını, Alice’i canlandırdın çünkü…
Özel bir ilgim yok, fakat içlerindeki nahiflik ve ideoloji beni çok etkiliyor. Fantastik öykülerin çocuk zihninde dünyaya karşı yeni imgeler oluşturma, hayal kurdurma güçleri var ve Alice’in kendini var etme seyahati hem bize hem seyircilere çok âlâ geldi. Sanırım tüm bu teknolojik gelişmeler ve dijital sürat içinde, dış uyaranların tesirinden kurtularak birkaç saatliğine her şeyi unutabileceğimiz bir mükemmeller diyarında olmaya gereksinim duyduğumuz bir periyottu. Hayatın rutini içinde 7’den 70’e hepimiz kimi şeyleri duymayı, görmeyi, hissetmeyi kaçırmaya başlıyoruz; bu yüzden çocuksu bir boyuttan onlara tekrar bağlanıp yine hatırlamak, yeniden birebir özü yakalamaya çalışmak etkileyici oldu. Masallar herkesin çocukluğunun bir kesimi; onlara dönmek çocukluğumuza yine dokunmak üzere eşsiz, korunaklı ve saf bir his yaratıyor. Kasım itibariyle yine başlıyoruz; Alice’i oynamaya devam edeceğiz.
Seni televizyonda en son 2013-2015 ortasında ‘Medcezir’de Mira Beylice olarak izledik, üzerinden çok uzun süre geçti, şuurlu bir uzaklaşma mıydı bu? Var mı televizyonla ilgili planlar?
Bilinçli bir tercih değildi; ben her vakit televizyonu çok sevdim ve geçen vakit içinde bilhassa Fi’den sonra çok fazla iş okudum, ancak tam olarak içime sinen bir şey olmadı. Bu tip seçimlerde biraz duygusalım, kalbimin götürdüğü yere gidiyorum. Televizyon oyuncu açısından yorucu bir mecra olduğu için Medcezir üzere tam kalbimden vuracak özel bir iş olması lazımdı. İkimizin Yerine sineması, Fi, Alice, artık de Şahmaran… Ortada pek çok da reklam projem vardı; televizyona bir iş denk gelmedi fakat tahminen bir sürpriz olabilir yakında. Dijital mecra ve sinemadaki titizlik televizyonda yerini bölümü yetiştirme telaşına bırakıyor, ama televizyonun büyüsü de apayrı. Her hafta herkesin konutunda olabilmek, güzel bir kıssa anlatıyorsan çok daha kalıcı oluyor bizim ülkede. Kalbimi vuran bir iş olursa televizyon projesi yaparım elbette.
‘Alice Müzikali ile birlikte ben de evrildim, dönüştüm, kendimi ön plana koymayı öğrendim’, demiştin. Ruhunu dinlemeye vakit ayırabiliyor musun? Bu ortalar kendinle ortan nasıl?
Kendimle aram şu ortalar uygun… İçinde bulunduğum işten çok memnunum, çok önemsiyorum ortaya çıkardığımız şeyi. Ve elbette çalıştığım vakitler çok daha uygun hissediyorum. Ortada tekrar kendimi kaybolmuş, unutmuş bulduğum oluyor; ve hâlâ hayata karşı korkularım var; çünkü çok uzun vakittir tek başına kendi ayakları üzerinde durmaya çalışan bir bayanım. Kendimden öbür rastgele bir desteğim, güvencem yok. Önceliğim, bunu kalıcı kılabilmek. Kendimi dinlemeyi âlâ öğrendiğimi düşünüyorum. Bir şeylerin yolunda gitmediğini, zıt gittiğini, bana güzel gelmediğini, beni yorup daralttığını hissettiğim anda şöyle çabucak bir durup anlamaya çalışıyorum. Neyi değiştirmem gerekiyor diye baş yoruyorum. Olağanda beşerler yorgunluklarını bir kenara bıraktığı vakit daha sakin kalmayı becerebilirler, ben tam aykırısı sakin kaldığımda kendi kendimi daha fazla kurcalıyorum. Etkin çalışma vakitlerinde ise kendimi tekrar hakikat bir yere konumlandırarak gerçek bir balans bulabiliyorum.
Serenay’la ilgili şikayetçi olduğun bir şey var mı?
Yengeç burcuyum, yükselenim Yengeç ve haritam Yengeç dolu. Sanırım burcumla da alakalı olarak sürekli kendi kendime eziyet eden bir beşerim. Şu şöyle olsaydı daha mı uygun olurdu, bunu bu türlü mi yapmalıydım, şu şöyle daha mı düzgün olurdu… Yaptığım ve yapacağım şeyler üzerinden kendimi çok fazla sorguluyorum, terazilere koyup eksisiyle artısıyla değerlendirmeler yapıyorum. Düzenli profesyonel takviye de aldığım için zihnim sürekli düğüm çözmeye ve tahlil yapmaya programlı. Annemin küçüklüğümden beri beni olayları anlamlandırmada sebep-sonuç alakası ve empati kurmaya yönlendirmiş olması da tesirli oldu üzerimde. Yorucu olmadığını söyleyemem, çünkü sürekli denetimlerin elimde olduğu bir hayatın kelam konusu olamayacağının şuurunda olsam bile, ipleri birazcık bıraksam güya bir şeyler yanlış gidecekmiş hissi yaratıyor. Kendimle ilgili en çok bu husus üzerinde uğraşıyorum; çok yol kat ettim fakat daha var…
Mutlu olmaya çok bedel verdiğini biliyorum. Keyifli musun Serenay?
Evet, en büyük önceliğim sahiden daima memnunluk ve huzur oldu. Şu anda memnunum, daha da keyifli olmak için kendimi dinlemeye ve gereksinimlerimin farkına varmaya çalışıyorum. Memnunluk sonsuz değil, keyifli anlar ne kadar çoksa o kadar zenginsin. Gücüm düştüğünde de bunu neden yaşadığımı ve ne ileti çıkarmam gerektiğini anlamaya çalışıyorum.
Peki ya aşk?
Bir süredir hayatımda kimse yok.
Aşka bodoslama düşer misin, yoksa durup aklınla tartıp düşünür müsün?
İlişki hususlarında daima bodoslama dalan bir beşerim. O bahiste meslek hayatımdaki kadar kontrollü ya da kendime yaptığım kadar sorgulayıcı olamıyorum; tartıp değerlendirip ona nazaran yola çıkan biri değilim. Birden kendimi akışa bırakıveriyorum. Vilayetle aşk olmasına gerek yok; sevdiğim beşerler kelam konusu olduğunda da böyleyim.
Sence aşk şartsız mudur? Şartsız sevmek mümkün müdür, ya da sağlıklı mıdır?
Bence koşulsuzluk yalnızca anne-baba ve evlat münasebetinde var. Bir de hayvan sahipleri bunu yaşıyordur. Kadın-erkek bağlantısında şartsız diye bir şey olduğunu düşünmüyorum lakin şarttan kastım birbirinden faydalanmak değil. Beşerler birbirlerine birtakım gereksinimler ve arayışlar sonucu çekiliyorlar. O periyotta nasıl bir ruh halindeysen, frekansına o denli birisini çekiyorsun ve o anki enerjin, isteklerin, duygusal gereksinimlerin birtakım şartlar yaratıyor. Aksi fakat eski Yeşilçam sinemalarında, masallarda, romanlarda.
İki kişinin bağının devamlılığının önündeki en büyük pürüz ne oluyor sence?
Ben her mevzuda en büyük mahzurun insanın kendisi olduğuna inanıyorum. İki kişilik bir şey yaşasan da, o ilgiden sana yansıyanlar aslında senin görmek istediklerin ve senin algılama biçimin. Karşı tarafa yansıttıkların da seninle ilgili… O nedenle hiçbir vakit tereyağından kıl çeker üzere kendimi sıyırmam; her vakit kendimle alakalı kısmıyla ilgili düşünürüm, çıkarımlar yaparım.
Aklın ‘bitti’ dediği halde kalbin ‘devam’ diyorsa ne yaparsın?
Aklım ‘error’ verdiğinde evvel onu bir süre dinleyip bu durumu ben mi yaratıyorum diye sorguluyorum. Fakat kalbim hâlâ orada kalmak istiyorsa bağlar özelinde mantıklı hareket edebilen bir insan değilim. Yani sonuna kadar deneyimleyip aklımda hiçbir soru işareti bırakmadan yapılması gereken her şeyi kendi adıma yapıp, her yolu deneyip, şayet hâlâ olmuyorsa omuzumdaki tüm yükleri bırakarak gidebiliyorum.
Yaz başında Paris’te Bulgari Eden, The Garden Of Wonders koleksiyonuyla bu sayımızın çekimlerini yaparken, çekim alanındaki farklı ülkelerden gelen tüm yaratıcı gruplar sana hayran kaldılar. Bu türlü anlarda ne hissediyorsun, “yesss” diyor musun?
Yaptığım işin her kesimini o kadar tutkuyla seviyorum ki muhtemelen etrafımda bir güç halkası yaratıyorum, o da dikkat cazip bir şey haline dönüşüyor. Bunu fark etmekten keyifli oluyorum. Tıpkı duyguyu bir sahne çekerken de yaşayabiliyorum. Bazen sahnenin hissini o denli içten hissetmiş oluyorum ki çabucak etrafıma bakıp diğer gözlerle buluşmak, o anı yakaladıklarını anlamak istiyorum. Sanırım bu nasıl göründüğümle değil, büsbütün içimdeki tutkuyu nasıl yansıttığımla alakalı bir şey. O anın hepimize yaşattığı bir heyecan var ve bu heyecanın içinde endişeyle karışık bir tedirginlik, daima çok güzel olması için gösterilen itina ve ortak bir yaratıcı aksiyon yapmanın getirdiği haz var. Bu hisleri hiçbir vakit kaybetmek istemem…
Bulgari Eden, The Garden Of Wonders koleksiyonundan taktığın mücevherler ortasında en beğendiğin hangisi oldu?
Bulgari Eden, The Garden Of Wonders, Bulgari’nin Romalı kimliğini, mücevher alanındaki tecrübesini ve vakitsiz ve gözü pek yaratıcılığın mükemmel bir halde tabir eden bir koleksiyon. Çekimde kullandığımız tüm mücevherlere hayran kaldım; her biri cildinize kıymet değmez kendinizi apayrı biri üzere hissediyorsunuz. Favori kesimim pembe Versace elbise ile taktığım rengarenk “Eden: The Garden of Wonders” saat diyebilirim. Üzerinde kelebekler, çiçekler ve yılanlar olan ve toplam 223 karat kıymetli taşlarla süslenen bir sanat eseri! Bulgari Kreatif Direktörü Fabrizio Buonamassa Stigliani’nin liderliğindeki takımın tasarladığı saati üzerindeki çiçekleri çıkartıp broş olarak da kullanabiliyorsunuz.
Sen Bulgari’nin Türkiye’deki birinci marka elçisisin. Bu vakte kadar birlikte neler yaptınız, markanın hangi özelliklerini kendinle bütünleştiriyorsun?
Bulgari mücevher meskeninin geçmişini ve bugününü çok sevdim; markanın DNA’sındaki eklektik yaratıcılık, zenginlik ve çokrenklilik sahiden çok ikonik kesimler yaratıyor. İşbirliğimiz çok keyifli gidiyor; Serpenti koleksiyonunu dizinin de tesiriyle öylesine benimsedim ki kendimi “yılanların kraliçesi” ilan ettim, onların da güzellerine gitti. Bence çok güzel bir yol arkadaşlığı yapıyoruz, şimdiye kadar yaptığım tüm marka işbirliklerinin uzun ömürlü olmasını çok seviyorum, Bulgari ile de ikinci yılımızı doldurduk. Daima çok etkileyici ve hiçbir yerde deneyimleyemeyeceğin bir dünyanın içinde olduğunu hissettiriyorlar.
Haziran ayında Paris’te ayrıyeten özel bir Bulgari event’ine katıldın, o nasıl geçti?
Paris’te katıldığım Bulgari Eden: The Garden of Wonders” isimli iki günlük bir etkinlikti, olağanüstü hazırlanmışlardı. Benimle birlikte başka marka elçileri ve tüm dünyadan moda editörleri katıldı. Bulgari ailesine katılan Anne Hathaway, Priyanka Chopra ve Lisa ile bir ortaya gelmek çok heyecanlıydı. Sahnede bir başka marka elçisi Carla Bruni vardı. Ayrıyeten Milano’da izlediğimiz Bulgari ve Refik Anadol iş birliğinden doğan “Serpenti Metamorphosis” üç boyutlu ve çok algılı yapay zeka heykeli, La Scala’da Pietro Mianiti’nin orkestra şefliğinde gerçekleşen büyüleyici tecrübe ve tekrar Bulgari sayesinde Bulgari Hotel Milano’da birinci kere canlı dinlediğim Andrea Bocelli konseri de mükemmeldi, onları da belirtmek isterim. Demin söylediğim üzere Bulgari ile her bir tecrübe eşsiz anlara dönüşüyor, bu ailenin bir kesimi olduğum için çok memnunum.
Yengeç burcu bir yaz kızısın, yaz fotoğraflarında daima çok dingin ve memnun görünüyordun. Yazın geri kalanında neler yaptın?
Gerçekten tam bir yaz kızıyım, su kızıyım, deniz kızıyım. Benim için tatil, güneş ve deniz demek… Daima yazlık bir yerlere kaçmak duygusu oluyor içimde ve oralarda çok küçük yaşamayı seviyorum. Yalnızca bir kıyıda olayım, bütün gün kitabımı okuyayım, yatayım, denize gireyim, denizin içinde uzun vakit geçireyim, sudayken gelecekte istediğim şeyleri aklımdan geçirip güzel güçler göndereyim… Küçücük bir lokal restoranda tüm gecemi geçireyim, güzel yemekler yiyeyim, sokaklarda özgürce yürüyeyim… Bunlar kâfi, öbür hiçbir şeye gereksinimim olmaz. Her kıyı tatilinden yenilenmiş, tazelenmiş, düzgünleşmiş olarak dönerim. O yüzden de seçimlerimi daima bu usul yerlerden yana kullanıyorum; kent tatili benim için bir tatil sayılmaz. Yunanistan benim daima çok sevdiğim bir yer oldu. Çünkü hem coğrafya ve kültür olarak bize çok yakın, hem de yıllardır görüştüğüm, sahiden çok sevdiğim arkadaşlarım var orada. Bu yaz da Yunanistan’da onlarlaydım. Mutluluğum fotoğraflara yansımış demek ki…
Çekim günü başını ağrıtacak kadar gergin bir saç yapıldı ve 8 saat o saçla gık demedin. Daima bu türlü misin? İş kelam konusu olduğunda hiç şikayet etmez misin?
Hiç şikayet etmem lakin bunun güzel bir huy olup olmadığından emin değilim. Yani ne kadar kuvvetli olursa olsun, şayet güzel olması için gerekli bir şeyse sesimi çıkartmıyorum hiç.
Oyunculuk büyük bir tutku işi değil mi? Bir gün bu tutkum biter mi diye hiç soru işareti oluyor mu kafanda?
Kesinlikle hiç olmuyor. Ölene kadar yapabileceğimi biliyorum; bununla ilgili tek bir şüphem yok.
Canlandırmayı seçtiğin karakterlerin ortak noktası var mı?
Her karakter hayatıma o kadar hakikat vakitte giriyor ki, o sıra çözmeye çalıştığım bir problemle ilgili bir şeyi anlamama ve iyileştirmeme vesile oluyor. Bu müsabakaları çok değişik buluyorum, o yüzden de tüm bu seyahatlerde kendimi büsbütün teslim ediyorum. Mesela Şahmeran benim yetişkin bir bayan olarak yaptığım birinci iş ve hakikaten halim tavrım o kadar öteki ki… Büyümeyi, büyümeyle bir şeylerin değiştiğini ve bu değişen şeyleri de Serenay’ın bir modülü olarak kabullenmeyi Şahmeran’la öğreniyorum. Biraz kendimle yüzleşme fırsatı getiriyor bana her proje.
Şu ana kadar hudutlarını en zorlayan işin hangisiydi?
Hepsi. Çünkü en büyük keşif, aslında kendine yaptığın keşif. Bence âlâ bir oyuncu olabilmek için sahiden kalbinin tamamını masaya koyup ‘buyurun, istediğinizi çıkartabilirsiniz buradan’ demek gerekiyor. Hislerini eşelemek, onları yine ortaya çıkartmaktan korkmamak çok kıymetli. Onlarla ne kadar barışıksan, kendini tüm hallerinle kabul edip onları göstermekten ne kadar çekinmiyorsan, o kadar yeterli oluyorsun bu meslekte. Kolay bir şey değil… Bu nedenle her oynadığım rol, çok ağır bir yüzleşme kendimle ilgili. Bu mesleği çok seviyorum ve bu yüzleşmelerin tadını çıkartmaya bakıyorum.
Yazmakla ortan nasıl? Hiç bu senaryoyu ben olsam şöyle yazardım dediğin oluyor mu?
Çok uzun vakittir bir sürü şey yazıyorum, ancak hiç bu türlü teknik olarak bir senaryo diyebileceğimiz bir teşebbüsüm olmadı. Kıssalar yazıyorum, kompozisyonlar yazıyorum, şiirler yazıyorum… Yazmayı çok seviyorum çünkü bazen o kendimin de kaçtığı, görmezden gelmeye çok alıştığı şeyleri bana göstermiş oluyor.
Seneler geçtikten sonra okumak, o an nasıl bir duygudaydım, artık neredeyim, o vakit sıkıntı ettiğim şeyler neymiş, artık neleri keder ediyorum görmek açısından da müthiş bir yelpaze sunuyor. Yazmak daima çok güzel geliyor bana, hiçbir vakit bırakabileceğimi sanmıyorum. Ancak senaryo yazma yetkinliği farklı bir şey, bende henüz yok.
Modayla ait daima çok yakın oldu, güya modayla da oyun oynuyorsun. Sonbahar/Kış 2022-23 modasını inceleyebildin mi? Beğendiğin koleksiyonlar ya da trendler var mı?
Vallahi hiç inceleyemedim, Adana’da bu tip şeylerden biraz uzak kaldım. Fakat esasen hiçbir vakit modayı bu türlü saniyesi saniyesine takip eden bir insan olmadım. Bence tarz bunların hepsinin çok daha üzerinde; benim tarzım de çok uzun bir vakit içinde şekillendi ve hâlâ daha değişiyor, dönüşüyor, gelişiyor.
Ama gözü pek ve yenilikçi bir stilin olduğunu söyleyebiliriz, değil mi? Mesela dönemin değerli trend ayrıntılarından biri olan kravatı Contemporary Istanbul açılışında birinci senin üzerinde gördük…
Ben de kendi tarzımı çok bahadır ve yenilikçi buluyorum; yeni şeyleri denemekten korkmuyorum, beğenilmemek korkusu taşımıyorum. İçinde düzgün hissettiysem, denemeye kıymet diyorum.
O gün kravatı takarken de gayem yeni bir trendi uygulamak değildi. Bahtım Adalı o grubu bana uzun vakit evvel dikmişti; o gün giymenin uygun olacağını düşündük ve stylist’imle birlikte kravatla tamamlamanın güzel olacağına karar verdik. Bu türlü oyunları seviyorum; mesleğim de bunu yapmaya elverişli.
Mini etekler, diz altı çoraplar, loafer’lar… Kolejli tarzıyla de ortan düzgün, değil mi?
Evet, o şekli bir süredir çok seviyorum; lisedeki üniformalarımız da çok güzeldi, o çağımı hatırlatıyor bana, duygusu âlâ geliyor. Argümanın içindeki maskülenlik de hoşuma gidiyor.
Hayatın akışında kalmayı becerebilen biri misin, yoksa istediklerin için şartları ve zamanlamayı zorlar mısın?
Zorlarım, lakin galiba benim en büyük alamet-i farikam bütün bunları zorlarken de hayatın akışında kalabilmeye olan inancım ve çabam. Beni bu kadar kuvvetli yapan şeylerden bir tanesi bu. Bana ruhsal olarak da daha sağlıklı ve daha gerçekçi hissettiriyor; kaybedersem kaybolacağımı biliyorum, o yüzden de kaybettiğimi düşündüğüm vakitlerde zamanlarda çabucak tek başıma bir yere kaçıp yine o akışın içinde devam edebilmek için çok uğraşıyorum.
Dostluklarında neye değer verirsin?
Önceliğim güven. Biraz da mesleğim gereği olsa gerek, güven duyabilmek benim için çok değerli. O yüzden çok küçük lakin çok güvendiğim bir dost etrafım var. Ve çok da öteki kimseye gereksinimim yok üzere hissediyorum, hissettiriliyorum.
İnsan münasebetleri kelam konusu olduğunda kırmızı çizgin nedir?
O kişiyi hayatında nasıl bir yere konumlandırdığına nazaran değişir fakat sanırım arka niyeti affedemiyorum. Hayatımdaki insanların dolambaçlı yollar yerine bana iyiyi, kötüyü dürüstçe lakin arka niyetsiz söylemelerini önemsiyorum. Bana öbür bir halde davranıp dışarıya öteki bir halde yansıtması çok hoşuma giden şeyler değil.
Kendini çok güzel yaratmış ve büyütmüş bir bayansın. Gelecekle ilgili hayallerinde nasıl bir yol var?
Hayatın tadını çıkarabilmeye, keyfine varabilmeye, sevdiğim şeyleri yapabilmeye devam etmek istiyorum. Tuhaf bir cümle olacak lakin ölüyorum yaşamaya! Bayılıyorum bu dünyaya! Millet bu türlü Mars’a falan gitmek istiyor ya, benim umurumda değil; ne olur gitsinler, ne olur burayı bana bıraksınlar! Yalınlığın içinde kendimi doyuracak şeyleri bulabiliyorum; bu nedenle hayatla ilgili en büyük isteğim daima bu halde, bu güzellikte, bu coşkuda, bu farkındalıkla yaşayabilmeye devam etmek. Öteki her şey gelip süreksiz…
30 yaş sonrasında içindeki kızda, bayanda bir değişim hissettin mi?
Net bir halde hissettim. Beni bu ana getirene kadar yaşadığım her şey, bütün kırılmalar, bütün direnmeler, neyi neden yaptığımın ve ne için yaptığımın yanıtları artık oluşmaya başladı. Evvelce kaygı ettiğim şeyler değersizleşti. Yumuşadım. Artık kendime güzel karşılıklar verebildiğim için de bir olgunluk hissediyorum.
Peki aile kurayım, çocuğum olsun üzere bir kederin var mı?
Bunu kendime de sorduğum oluyor fakat henüz bu türlü bir histe değilim. Kendimle ilgili başarmak istediğim şeyleri başarmadan, aşikâr bir doygunluğa erişmeden bu türlü bir isteğe kapılır mıyım bilemiyorum. Her ikisini çok güzel dengeleyen beşerler var, ancak şu anda bir bağım olmaması bana daha düzgün geliyor. Uçuş uçuş ve özgür olabilme hissini seviyorum.
Şu an kapı açılsa ve içeri çocukluğun girse, ona ne söylerdin Serenay?
Bir şey söylemezdim fakat çok sarılır, çok öperdim muhtemelen. Tahminen bir de ‘her şey çok güzel olacak, tadını çıkart’ derdim.
Röportaj: Melda Narmanlı Çimen
Fotoğraflar: Mehmet Erzincan
Moda Yöneticisi: Aslı Asil
ELLE Türkiye Ekim 2022 sayısından alınmıştır.
Kaynak: Elle
